Het zit erop. Dit is het einde. Ik kan het bijna niet geloven en het voelt heel dubbel. Want ook dit is rouw, afscheid nemen. Zinstap houdt op te bestaan. Punt.
Geroepen om te leven?
Het zat er al even aan te komen. Maar ik wilde er nog niet aan. Het was één van de redenen waarom ik het zo lastig vond om te solliciteren op een baan, die me op het lijf geschreven leek. Ik bleef het uitstellen, want wat zou er van Zinstap worden? Mijn eigen onderneming, waar ik niet voor niets mee begonnen was. Mijn droombaan, mijn roeping. Toch?
Kan het zo zijn dat roeping in de loop van de tijd veranderd? Word je voor altijd voor hetzelfde geroepen, of kan dat verschillende vormen aannemen? Ik heb steeds geloofd dat het begin van Zinstap een antwoord was op een roep vanuit God. Geroepen om te leven en leven door te geven aan anderen. Om vanuit oprechte aandacht de ander nabij te zijn. En vanuit die gedachte was het onmogelijk voor me om mijn onderneming en mijn taak als wandelcoach en retraitebegeleider opzij te zetten.
In maart ben ik begonnen aan mijn nieuwe baan. Als coördinator bij een Natuurcentrum. Ik had nooit kunnen dromen dat ik zo’n mooie en uitdagende werkplek zou vinden. Het was niet eens een optie om te dromen over een baan in dit werkveld. Geen idee dat het kon!
Meer en meer natuur
Gedurende het jaar is mijn werk voor Zinstap steeds meer op de achtergrond verdwenen. Eigenlijk is dit proces al veel eerder begonnen. Ik twijfelde al langer of wandelcoachen me genoeg voldoening gaf. Begrijp me niet verkeerd: ik heb het met heel veel liefde gedaan. En de mensen die ik mocht begeleiden, zowel in de natuur als in de abdij, heb ik met heel mijn hart begeleid. Toch verlangde ik naar meer. Maar ik wist er niet goed de vinger op te leggen.
December is voor mij altijd de maand om terug te blikken en plannen te maken voor het nieuwe jaar. Zo ook dit jaar. En ik merk dat ik Zinstap niet heb gemist. Ik heb genoten van mijn werk voor het Natuurcentrum. Werken met onze gepassioneerde vrijwilligers, ontmoetingen met de meest uiteenlopende mensen. Ik hou daarvan! Samenwerken met mensen die net als ik vol passie en interesse zijn als het gaat om de natuur, geeft me onnoemlijk veel vreugde en energie. Daarvan wil alleen maar nóg meer in mijn leven.
Naast mijn werk ben ik dan ook op verschillende fronten actief als vrijwilliger. En het overkoepelende thema is daarbij altijd de natuur. Zelfs als ik een enkele keer nog wel een coachwandeling leid, merk ik dat vooral planten, bomen, vogels, dieren en sporen mijn aandacht vragen. Het zijn die dingen die ik het liefste met de ander deel.
Niet terug, maar vooruit
Afscheid nemen van Zinstap. Het leek onmogelijk, want wat geef ik daarmee op? Maar terugkijkend op de afgelopen tijd wordt deze stap alleen maar logischer. Zinstap heeft me veel gebracht. De ontmoetingen met alle mooie mensen die ik mocht begeleiden en ontmoeten ook. Een enorme spurt qua persoonlijke ontwikkeling, want ineens moest ik allerlei zaken maar zelf uitvogelen. En dat lukte maar wat goed! Toch moet ik nu toegeven dat ik mezelf in de weg zit als ik blijf vasthouden aan wat was. Mijn leven is in een andere richting gestroomd en ik wil niet meer terug. Dus zelfs als deze baan ooit ophoudt, wil ik niet meer terug naar wat er was, maar doorgroeien in de richting die ik nu mag gaan.
De roeping blijft
Is dit het einde van wat ooit een roeping leek? Nee, gelukkig niet. Want ook nu mag ik impact hebben op prachtige mensen. Ook dát mocht ik leren dit jaar. En daarbij staan nog steeds dezelfde woorden centraal: aandacht en zijn. Ik kreeg het onlangs van twee jonge vrouwen terug. Onafhankelijk van elkaar. De bevestiging dat ze ervaren dat ik ze ruimte geeft om onvoorwaardelijk te zijn. Dat er aandacht is voor hen en hun verhaal. Zo blijkt de roeping voor Zinstap veranderd in een grondhouding die altijd en overal ruimte mag geven voor het leven. Daarbij ontstaan echte ontmoetingen van hart tot hart, waarbij aandachtig vertrouwen over en weer als geschenk gedeeld wordt. Dat verwondert me en geeft me een gevoel van intense dankbaarheid.
Het zit erop. Zinstap houdt op te bestaan, maar niet zonder afscheid. Nog één keer ga ik als wandelcoach van Zinstap wandelen met een kleine groep. Op Oudejaarsdag organiseer ik voor de laatste keer de stiltewandeling ‘Van Oud naar Nieuw’, in de omgeving van Ede. Een gek idee. Wel een afscheid in stijl. Wandel je mee?